profiel

van ver af is sy duin klein
feitlik onsigbaar teen die see
hoogwater spoel soms daaroor
laagwater laat dit hoog uitstaan

gister en môres word daar vasgepen
swewende siel van onsamehangendheid
losse woorde wat soms nie eers sin maak
loop kry lêplek op die rekenaar se geheue

oud- maar nog nie koud sit hy
afgerond deur dekades se stres
grys omhul hang sy hoof in stille roep
net golwe breek om sy gedagte gang

elke wending van golwe in pas met tyd
soos metronoom uitgespel met passende wind
misbanke, later hemelhoë wit wolke wat troon
bo al sy gedagtes en drome wat al meer verstil

duine lewe agter hom brom en broei
werk hard terwyl die sonlig daaroor stroom
tortelduiwe roep hul maats in melodieuse sang
fisante skrop en skrik vir elke verbyganger

ver bo sweef sy siel en sien alles raak
wat telkens met sonlig kom en gaan
hoe lank sal lewe hom nog traak

©Teárlach