oordeel

 

 

“die oordeel, kom jou nie toe nie”

 

waar hy alleen in sy kamertjie sit

sy sig verberg in hewige liggaamlike mis

strek sy denke van heinde en verre oor velde

wat deur skeure en dale vol riviere ploeg

 

hy het nie gevra om oud te word nie

dit het sommer net gebeur, en so die blindheid

deur die jare het die makulêre degenerasie gekom

dit het hom stadigaan vervreem van almal

 

sy kinders was daar vir hom en sy vrou

toe sy weens kanker die lewe verlaat was dit net hy

sy huis moet gaan – sy herinneringe daarmee saam

in sy kamertjie, goed versorg – maar eensaam

 

wie is ek om te oordeel – die vereensaming van ’n man

wie is ek om vinger te wys – na dié wat wik en wyk

waar sal sy hulp vandaan kom – van sy Here

die ewige Vriend, Verlosser en Vertrooster

 

© Tearlach.