Winterkloue

Winterwind klou met impak vas teen lyf

vou homself verleidelik teen my vasgevryf.

Dryf met dwange fors sy koue tot op been

waar hy my warm vel in ys laat versteen.

Met elke asemteug verbrand my long van koud

verdamp my suurstof uitblaas in stoomformaat behoud.

Vretend verskroei die koue alle hitte uit my siel,

neem met oormag oor, los my verkluim, verniel.

Geheimsinnig bedek mis alle uitsig om my heen

voel eens bekende plekke onheilspellend en alleen.

Vorm leeggestroopde takke geraamte silhouette

en sit in my voet se stap ‘n effe tree verset.

Verlate vertoon die winter, alle bestaan weggestroop.

Verdrink hy die vooruitsig van enige lewenshoop.

Terwyl wind sy lied ween tussen gleufies en vlaktes

vul winter in menswees, duistere gedagtes.

Paula Paxton©

Rapporteer inhoud

• Issue: *
  Kopiereg inbreuk vuil taal Ongeldige Inhoud
• Your Name: *
  
• Your Email: *
  

• Details: *
  

Handig verslag