woestyn simfonie

op ‘n klam gereënde duin
sit die ou man en droom
water spoel sommer naby
in hoogwater se wit soom

sy gees sweef ver en hoog
onbewus van sy omgewing
kuier hy in sy verre verlede
kinders toekomsgerig was

hoog styg sy gees bo alles
bedrewe in negeerbare nou
dog steeds bewus van hede
waar môre dalk nie bestaan

sy stem trek strak oor duine
gille in donker woestyn nag
waar niemand daarop wag

©Teárlach