Blommekransland

Namakwaland, jy het my hart gevat,

So stilweg, soos ’n jakkals op sy pad.

Jy’t hom weg gesteek, ag, sonder berou

Onder kruiebosse, waar die wind sag vou.

 

Kleurvolle blom, soos ’n kind se droom,

Spat oor die veld in ’n vrolike stroom.

Geel, pers en rooi, dis nie net vir die oog,

Dis ’n siel se balsem, ’n digter se kroeg.

 

Die son hang skeef, soos ’n ou hoed op ’n kop,

En miswolke sluip teen die berg se top.

Hulle fluister geheime in silwer taal,

Wat net die klip en die kokerboom verstaan.

 

Ek het jou gesoek in die stad se lawaai,

Maar jy’t my gevind in jou stilte so fraai.

Jy’t my gevang met jou geur en jou glans,

En ek bly nou jou gevangene, sonder kans.

 

O Namakwaland, jy’s nie net grond en stof,

Jy’s ’n hartklop, ’n heimwee, ’n digter se lof.

En al sou ek reis tot die maan se rand,

Sal my hart bly lê in jou blommekransland.

 

Swerwerskruik ‘n pot vol gedigte©

www.swerwerskruik.co.za

www.facebook.com/swerwerskruik

Jaco Engelbrecht 2025