Oudweesseer se koue…

‘n Donkerbringend’skaduwee
vee tydsaam oor die gang
en skemer daglig tot ‘n donkerte
wat later pikswart, maanloos, sterloos
oor valleie en in waterstrome hang.

Saans word daar ‘n kers gebrand
-nie vir fees of hart se klopverwagtings nie,
maar bang om mens-alleen alleen te wees-
om jonkweesskimme te verban;
skimme wat eens mensgesigte was,
nou sinsbedrieg bly swewe
maar tydverlore búíte tyd om lewe…

En teen die gang dié flikkering
in kalk se dowwe skilfering:
‘n Stofverslete dowwe prentjie
met dag en nag se splintering
wat hartsverlang se siele-leed besing.

Later, wanneer die nag die lig van son verdoof,
sit eelterig met druipend hoof
‘n vrou verkluim, verstok-alleen
met net haar oudweesseer se koue van onthou…