elkander

 

 

soms is omgee nie groot woorde
maar stilte van ‘n stoel wat nader trek
dit is die breek van brood in die donker
oopmaak van ‘n deur wat lank toe was

 

almal loop met skrape aan ons siel
stukkies van ‘n pad wat te steil was
en tog wanneer jou hand myne vind
raak die vrag wat ons dra baie ligter

 

niemand staan alleen
nie een kyk net weg
ons lig die swaar vragte
en veg saam die gevegte

 

hoor polsslag van hoop
sien die vuur in jou oog
waar ons elkander vind
onder die hoogste boog

 

voete wat hardloop, ‘n ketting van krag
ons breek deur mure van ‘n lange nag
geen tyd vir twyfel, geen tyd vir vrees
saam in ’n stryd, saam om mens te wees

 

stap vir stap
skoot vir skoot
dra ons mekaar deur
tot dagbreek se rooi

 

© Tearlach.