Gekwes

hoog en vry gevlieg
gesweef en luggolwe gery
in sagte weiding
genotvol neergevly

maar toe … onverwags
die harde knal
‘n tongskoot
wat neerfel

bebloed bly lê
met oë stofbesmeer
ondenkbaar die pyn
wat wil besweer

willoos oorgegee
gekwes en mank
gemoed fladderend, onmagtig
om weer rigting te vind

met moeite op te lig
hinkend tot op die naaste tak
om nie prooi te val
vir ander roofdiere wat lê en wag

tyd baar genade
spoel snags in trane
voed bedags met krag
terwyl oorlewing geduldig
hoopvol sit en wag

vir genoeg vertroue
om vlerkte weer te sprei
die heelal te verower
en die koggellag

finaal te bestry …

©Driekie Grobler