Beskermengel
Beskermengel Uit ‘n fabelagtige kosmos het vegters van weleer swaarde gekruis – die horison rooi en blou geverf ek het jou vlinderskroewe opgewen en jy het soos ‘n bliksoldaat die pas makeer jy wou my teen spoke beskerm – ek het jou afgestof, jou stewels blink gepoets: oupa se voorlaaier oor jou skouer gehang maar […]
JOU GLIMLAG HET VERDWYN
JOU GLIMLAG HET VERDWYN Jou seer slaan teen my vas – jou glimlag het verdwyn. Die seer kom uit jou hele jy – jou glimlag het verdwyn. O, deur ons trane heen kan ons nog lag, want ons behoort aan Jesus. Deur ons trane heen kan ons nog juig, want Jesus leef!
IEMAND ROEP IN DIE WOESTYN
IEMAND ROEP IN DIE WOESTYN Gee my net liefde – laat my weet ek word aanvaar. O luister tog na my – ek smag na deernis en begrip. Verbind my wonde – hulle pyn en pyn en pyn. En lei my dan na Jesus – ek vergaan van dors.
Ek wil woorde vir jou skryf …
ek wil in woorde vir jou skryf die dinge wat my hart aandryf ek wil die woorde vir jou sê die dinge wat in my hart lê ek sukkel, krabbel, vee weer uit die gedagtes in my kop so luid die woorde wat my brein my bied wat kan ek doen … CTRL ALT DEL […]
SEKELMAAN
Die grys albastermaan lê vanaand in sy sekelwiegie toegevou in ‘n sterrekombers in die heelal se kwekery Die sterre lek spatsels wit in die klein karoo soos kerswaks op ‘n tafelblad terwyl die sekelmaan in sy wiegiebedjie lê Tyd rol die sandkorrels oor die sandduine se ribbe-ruffels tot teen die ankers van die vygies vas […]
Die Blink Môrester
Die Blink Môrester Die drie wyse manne uit die ooste was dalk sterrekundiges en het ‘n blink ster gevolg wat hulle volgens die profesieë na die koningskind sou lei— Die blink ster is nie meer daar dit was ‘n eenmalige onverklaarde verskynsel maar, die koningskind is nog daar en Hy het gesê Ek is die […]
berge en dale
ek verlang vanaand vir jou rondheid en volheid en sagtheid ek wil my in die dronkheid en malheid van jou liefde begeef wat ons soos arende ver en hoog oor die berge en dale van ons naaktheid en onskuld laat sweef
Oudweesseer se koue…
‘n Donkerbringend’skaduwee vee tydsaam oor die gang en skemer daglig tot ‘n donkerte wat later pikswart, maanloos, sterloos oor valleie en in waterstrome hang. Saans word daar ‘n kers gebrand -nie vir fees of hart se klopverwagtings nie, maar bang om mens-alleen alleen te wees- om jonkweesskimme te verban; skimme wat eens mensgesigte was, nou […]
‘n spatseltjie liefhê
Die wildegans hees sy ontstelt’nis luid oor ‘n vis-arend-skadu-beeld wat oor die dam se spieëlblad gly; sy wyfie kras aamborstig uit dat kuikens onder loof moet bly. So, asof tyd nog nie geskape is, rasper ‘n bergskilpad sy dop op slof’reptiele-pote oor dorre klip’rig-slote, sand en klip wat oor sy óérheid gis. Ondagtig weer in […]