Fontein
Dit fontein in my gemoed die lewe is mooi elke dag is soet Die wêreld ‘n oase van natuur en dier wat lewe versier Dit fontein in my brein om positief te sein al verduister my son en as die nag kom fontein slaap oor my dat ek vrede kry
swartland se meisie
o die swartland, die swartland se meisie is so mooi waai die velde, koringplante skiet nou vol sade oor die heuwels, wuiwende geel plante vol voedsel o die swartland, die swartland se meisie is so mooi oor die heuwels, wuiwende geel plante vol voedsel stap my meisie, met wit rokkie sing van haar liefde meisie […]
Een asem
Diep teug ek tot lug aan my longe lek Dan stadig asem ek uit dat dit gebruik Aansluit by die groot eenheid wat die aard-atmosfeer omsluit ‘n Gedagte flits – deur wie se longe gaan my asem nou rits
Onthou jy…
Onthou jy nog die dae van oud ‘n wêreld van vryheid en eenvoud Van kinders op ‘n skoppelmaai en aai aai die witboskraai Oumensies met boereraad die stokery van hakkiesdraad Toe almal nog wou kaskar bou oor damme swaai met weermag-tou Kleilat in die bos kon speel ‘n loesing kry oor vrugte steel Jou sente […]
Maan sprokie
Die maan blom in goud oor die lewenswoud en luister stil na die nagkoor skadu’s trek langbeen waar die nag begin gaap en die vermoeide droomloos vaak raak Sy geel gesig skuur vlugtig teen die son se bloswang as hy verby haar gly waar sy opstaan en op die blomme rus trane van die maan
Kurland
“Ons het so met sonsak in die ou dorpie aangeland. Nig is dit nou vir jou ʼn mooi en so rustige ou plekkie. Kinta, die mense wat my vertel het Kaapstad is stil weet jou werklik nie wat stil is nie. Nou ja so daar aan gekom het hulle ons sommer reguit soos ʼn beeste […]
Aan die Voet van ‘n Berg
Aan die voet van ‘n berg op die stoep van ‘n huis sit ‘n man met ‘n baard en ‘n pyp in sy vuis en sy oë kyk ver oor die grasvlaktes heen sy gedagtes dwaal wyd soos die wind as dit reën en die son wat gaan lê diep herinneringe op van ‘n huis […]
Als in vyf minute
Die eerste vyf minute na vandag wou ek weer in jou arms kruip so sonder gedagtes of tyd wat my versmoor soos toe ek nog my hand veilig in joune kon vou maar nou moet ek myself in hierdie godverstreke spasie weerloos in wolke wind. Hier sal ek eers moet sweef, my ligstraal-lief tot dagmerke […]
Die mens en sy grense
Oop lê die lewe se vlaktes van elke mens en al wat ons moet doen is om vorentoe te tree met genade ransoen en om vreedsaam te versoen Die keuse tog so eenvoudig word gelaai met swaar en plig wat ons self opsaal en dan wil sug oor die vrag op ons rug vasgesluit met […]
Tolbossie
Ek tolbossie oor die sand ongeankerd My spore toegewaai My roete onbespeurd Trippel stippels die enigste aanduiding dat iets hierlangs beweeg het iewers heen